บทที่ 9 อันตรายในหุบเขาสัตว์รอสูร ！

หนี ！

 

สิ่งที่มู่เหยียนทำได้ คือพาตนเองและน้องสาวหนีไปอย่างรวดเร็ว หนีไปให้ไกลยิ่งดี！

หากยังอยู่ภายในเมืองหนิงหนาน ผลลัพธ์อย่างเดียว หรืออาจะเรียกได้ว่าสองผลลัพธ์ที่สอง
พี่น้องจะได้รับ คือมู่ซินหนิงถูกจับตัวไปที่ตระกูลมู่และถูกแย่งชิงจิตดารา เป็นตายเท่ากัน และ
มู่เหยียนผู้ไม่มีความน่าสนใจแม้แต่น้อย คงถูกคุณนายเหยาหาทางฆ่าปิดปาก！

  

คุณนายเหยาคือฮูหยินตระกูลมู่ ในระหว่างที่ประมุขของตระกูลมู่ มู่เยว่หลง ปิดด่านฝึกตน
คุณนายเหยาคือผู้ควบคุมทั้งจวนตระกูลมู่แต่เพียงผู้เดียว

  

ในจวนตระกูลมู่มีจอมยุทธจิตดารานับไม่ถ้วนที่คุณนายเหยาสามารถเรียกใช้

ตัวตนที่เป็นจอมยุทธจิตดาราอันดับ 1 ของเมืองหนิงหนานอย่างมู่เยว่หลง มีการฝึกฝนที่ระดับ
สวรรค์ขั้น

อาจะไม่นับว่าเป็นกระไรในทั้งอาณาจักรต้าฮวง แต่เป็นผู้แข็งแกร่งสุดยอดจนมือหนึ่งครอบคลุม
ฟ้าในเมืองหนิงหนานนี้

นอกจากมู่เยว่หลงแล้ว ตระกูลมู่ไม่มีผู้แข็งแกร่งในระดับสวรรค์ขั้น 6 อีก

มีเพียงผู้อาวุโสไม่กี่คนที่มีจิตดาราระดับสวรรค์ขั้น 5

ถึงเป็นฮูหยินตระกูลมู่ ก็อาจจะไม่สามารถเรียกใช้ผู้อาวุโสเหล่านี้ได้

แม้สมาชิกตระกูลอันทรงเกียรติที่มีจิตดาราระดับสวรรค์ขั้น 4 ก็ไม่สามารถเรียกใช้ได้โดยง่าย

แต่ถ้าต้องการเรียกใช้ องครักษ์ที่มีจิตดาราระดับสวรรค์ขั้น 2-3 ย่อมไม่มีปัญหา！

หลังจากจิตดาราระดับสวรรค์ขั้น 2 เข้าประทับร่างแล้ว จะสามารถใช้พลังของจิตดาราได้มาก
กว่า 20 ส่วน

จิตดาราระดับสวรรค์ขั้น 3 ย่อมสามารถใช้พลังของจิตดาราได้มากกว่า 30 ส่วน！

องครักษ์ของตระกูลมู่เหล่านั้น ปกติจะปลุกได้จิตดาราที่ไม่แข็งแกร่ง อาจจะเป็นสัตว์ร้ายทั่ว
ไปของต้าฮวง แต่พวกมันล้วนมีอายุประมาณ 30 หล่อเลี้ยงจิตดารามาเป็นสิบปี จิตดาราสัวต์ร้า
ยของต้าฮวงในตันเถียนล้วนอยู่ในรูปลักษณ์ตัวเต็มวัย สัตว์ร้ายต้าฮวงตัวเต็มวัยมีพลังในการต่อ
สู้ไม่ด้อยไปกว่าสัตว์เทพวัยทารก  

ยิ่งจิตดาราแข็งแกร่ง การเจริญเติบโตจะยิ่งช้า

จิตดาราสัตว์เทพต้องการเวลาเป็น 10 ปีหรือ 100 ปีในการหล่อเลี้ยง จึงจะโตเต็มวัย

สัตว์ร้ายธรรมดาของต้าฮวง หล่อเลี้ยงเพียงไม่กี่ปีก็กลายเป็นตัวเต็มวัยแล้ว

การฝึกฝนของจิตดาราระดับสวรรค์ขั้น 2 และ 3

จิตดาราในร่างล้วนเป็นสัตว์ร้ายต้าฮวงตัวเต็มวัย

องครักษ์ของตระกูลมู่พวกนี้ ล้วนรับมือได้ยากยิ่ง！

ถ้าเพียงคุณนายเหยาส่งองครักษ์ตระกูลมู่มาไล่ล่ามู่เหยียนและมู่ซินหนิงตั้งแต่แรก สองพี่น้อง
คงไม่อาจหลบหนีมาได้

โอกาสนี้เท่านั้น...

ที่จะหนีออกจากเมืองหนิงหนาน！

เข้าสู่ใจกลางหุบเขาลึกโดยรอบของเมืองหนิงหนาน

ในทิศตะวันออก ทิศตะวันตก และทิศใต้ของเมืองหนิงหนานล้วนเป็นแนวเทือกเขาที่ทอดยาว
สุดลูกหูลูกตาไกลนับพันลี้ ตำนานกล่าวว่าลึกเข้าไปในหุบเขาล้วนเต็มไปด้วยสัตว์ร้ายต้าฮวง
มหึมา ผู้มีจิตดาราระดับสวรรค์ขั้น 6 อันแข็งแกร่งอย่างมู่เยว่หลง ยังไม่กล้าย่างกรายเข้าไปยัง
ส่วนลึกของป่าเพื่อตรวจสอบ ขอเพียงมู่เหยียนและมู่ซินหนิงกล้าหนีเข้าไปในป่าลึก ย่อมหลบ
พ้นเงื้อมือของคุณนายเหยาได้อย่างแน่นอน

หนีเข้าป่าลึก ต้องพบเจอกับสัตว์ร้ายต้าฮวงที่แข็งแกร่ง เป็นตายเท่ากัน

   

หากไม่หนี แม้มี 10 ชิวิตก็ไม่เพียงพอ！  

มู่เหยียนเลือกหนีไปใน “หุบเขาสัตว์รอสูร”ทางทิศตะวันตกของเมืองหนิงหนาน

เมืองหนิงหนานตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของอาณาจักรต้าฮวง แม้ว่าทิศตะวันออกและ
ทิศใต้ของเมืองจะเป็นหุบเขา แต่เมื่อพ้นหุบเขาไปก็เป็นทะเล อยากหนีก็หนีไม่ได้

แต่หุบเขาที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาในทิศตะวันตกของเมืองที่เรียกว่า “หุบเขาสัตว์อสูร”นั้น
สามารถมุ่งตรงไปทางตะวันตกเฉียงเหนือจนกระทั่งอาจสิ้นสุดที่ใจกลางอาณาจักรต้าฮวง
“สนามรบของสัวต์เทพโบราณ”ตำนานเล่าขานว่าที่นั่นเป็นสนามรบของสัตว์เทพโบราณ
เมื่อครั้งอดีต แม้กระทั่งปัจจุบันนี้ ท่ามกลางเทือกเขาแห่งสนามรบนั่น อาจยังหลงเหลือมรดก
ของสัตว์เทพโบราณไว้   

  

หากหนีไปเรื่อย ๆ อาจจะสามารถไปถึงสนามรบของสัตว์เทพโบราณ แม้จะเป็นผู้แข็งแกร่ง
อย่างมู่เยว่หลง ก็ไม่สามารถไล่ล่าสองพี่น้องถึงที่นั่นได้

มู่ซินหนิงอาการสาหัส แม้ว่านางจะตัวไม่หนัก แต่อย่างน้อยก็ถึง 80 จิน (ประมาณ 40 กิโล)

 

ไม่ทราบว่ามู่เหยียนเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ถึงแม้จะบาดเจ็บ แต่ก็สามรถแบกมู่ซินหนิงทะยาน
ไปได้ เพียงพริบตาก็หนีออกจากเมืองหนิงหนานแล้ว

สองพี่น้องออกมาทางประตูทิศตะวันตกของเมืองหนิงหนาน ผ่านไป 1 ชั่วโมงทั้งคู่ก็เข้ามาใน
หุบเขาสัตว์อสูรถึง 5 ลี้แล้ว

ในขณะเดียวกันที่จวนตระกูลมู่

  

ภายในห้องรับแขกอันกว้างขวางของตระกูลมู่ หญิงวัยกลางคนนางหนึ่งนั่งตัวตรงอยู่ด้านบน

หญิงวัยกลางคนนางนี้อายุประมาณ 40 ปี แต่ผิวนางขาวบริสุทธิ์ เพราะได้รับการดูแลอย่างดี
จนเหมือนอายุไม่เกิน 30 เท่านั้น นางสวมใส่กี่เผ้าสีเหลืองอ่อน ทรงผมประณีตประดับไปด้วย
ไข่มุกล้ำค่า ดูสูงส่งและสงบนิ่งอย่างสุดประมาณ ในอ้อมกอดนางอุ้มแมวขนสีขาวเอาไว้ตัวหนึ่ง
เห็นได้ชัดว่ามันเป็นสัตว์เลี้ยงของนาง

แม้อาภรณ์จะดูมีราคา ท่าทางดูสงบนิ่ง แต่ในเวลานี้หน้าตาของหญิงวัยกลางคนมีร่องรอย
ความดุร้าย  

  

นัยตานางเผยแสงอันตราย

เจ้าแมวขาวในอ้อมกอดนางยังขดตัว และสั่นเบาๆ

  

เห็นได้ชัดว่ามันสัมผัสได้ถึงความโกรธอันรุนแรงของเจ้านาย

  

เบื้องหน้านาง มียายแก่คุกเข่าอยู่ ก้มหน้าลงพื้น ร้องไห้ไม่หยุด

   

“คุณนาย ท่านต้องรับผิดชอบมู่เหลียงของพวกเรานะ... มู่เหลียงถวายชีวิตไปจับตัวนังแพศยา
มู่ซินหนิง ไม่คาดคิดว่าจะโดนนังแพศยานั้นฆ่าตาย ไม่เหลือแม่แต่ร่าง...มู่ควนก็โดนข่มขู่จน
เสียขวัญ จิตดาราเกือบจะสลายหายไป หลิวจื๋อสื่อในจวนยังบอกว่าตั้งแต่วันนี้ไปเกรงว่ามู่ควน
จะไม่สามารถเป็นจอมยุทธจิตดาราได้ชั่วชีวิต…”

“คุณนาย ท่านต้องฆ่านังแพศยามู่ซินหนิง แก้แค้นให้พวกเรานะ！”

ยายแก่นั่นร้องไห้เสียงดัง

“พวกขยะ！”

 

หญิงกลางคนส่งเสียงลอดไรฟัน

  

ที่แท้นางคือคุณนายเหยา

ก่อนหน้านี้นางส่งเหยาเทียน และลูกหลานตระกูลคนใช้ของจวนตระกูลมู่--มู่เหลียงกับมู่ควน
ล่วงหน้าไปที่สำนักจิตดารา เพื่อพาตัวมู่ซินหนิงกลับมา คาดไม่ถึงว่าพวกมัน 3 คนไม่สามารถ
รับมือกับมู่ซินหนิงรวมทั้งเจ้าขยะมู่เหยียน ไม่เพียงปล่อยให้พวกมันหนีไปได้ แต่มู่เหลียงยังถูก
ไฟเผาตาย เหยาเทียนก็ถูกเผาจนเสียโฉม

เหยาเทียนเป็นหลานในตระกูลของคุณนายเหยา คุณนายเหยาไม่ได้รักและเอ็นดูมู่เหลียง แต่
นางรักและเอ็นดูเหยาเทียนแน่นอน  

“ไม่นึกเลยว่าเจ้าเด็กนอกคอกนั่นจะพลันเข้าสู่จิตดาราระดับสวรรค์ขั้น 1 กลายเป็นจอมยุทธ
จิตดารา…”

คุณนายเหยาหรี่ตา ปลอดปล่อยแสงอันดุดัน

   

“่ส่งองครักษ์--เหยาเที่ย ในจวนออกไป นำกำลังข้ารับใช้ที่มีจิตดาราระดับสวรรค์ขั้น 1 ไปติต
ดามจับกุมมู่เหยียนและมู่ซินหนิง！”

“นำสุนัขปีศาจที่เลี้ยงไว้ในตระกูลมู่ไปด้วย！”

“ข้าไม่เชื่อว่าจะจับเจ้าเด็กนอกคอกสองคนนั้นไม่ได้！”

“เมื่อเจอเจ้าเด็กนอกคอกทั้งสอง ให้นำตัวมู่ซินหนิงกลับมา ส่วนมู่เหยียน ฆ่าทิ้งเป็นอาหาร
หมาซะ！”

คุณนายเหยากล่าวเสียงต่ำ

 

เหยาเที่ยคือองครักษ์ของตระกูลมู่ มีการฝึกฝนจิตดาราระดับสวรรค์ขั้น 2

 

เขาเป็นองครักษ์ที่มาพร้อมคุณนายเหยาตอนแต่งเข้าตระกูลมู่ เขาซื่อสัตย์และทุ่มเทต่อคุณ
นายเหยา

   

ในสายตาคุณนายเหยา เมื่อเหยาเที่ยลงมือ ทั้งยังนำข้ารับใช้ที่มีจิตดาราระดับสวรรค์ขั้น 1 จำ
นวน 30 คน ไปติตดามจับกุมมู่เหยียนและมู่ซินหนิง แม้สองพี่น้องจะติดปีกบินก็ไม่อาจหนีรอด
ไปได้！

ทางตะวันตกของเมืองหนิงหนาน

ภายในหุบเขาสัตว์อสูร มู่เหยียนกำลังแบกมู่ซินหนิงวิ่งโดยไม่คิดชีวิต  

เวลากลางวันผ่านไป มู่เหยียนไม่รู้สึกเหนื่อยเลย เขาแบกมู่ซินหนิงหนีเข้าหุบเขาสัตว์อสูรมา
ไกลกว่า 50 ลี้แล้ว

“หนี！”

 

“หนี！”

ในหัวสมองของมู่เหยียนมีเพียงคำสั่งนี้เท่านั้น

ท้องฟ้าค่อยๆอับแสงลง ภายในหุบเขามืดลงจนแทบมองไม่เห็นทางเดิน  

โครม！

วิ่งไปไม่กี่ก้าว เท้าซ้ายของมู่เหยียนก็ไปเกี่ยวเข้ากับรากไม้แขนงหนึ่งบนพื้นโล่ง เขาล้มคะมำ
ไปด้านหน้า ร่างกายตกกระแทกพื้น กลิ้งหลุนหลุนจนกระทั่งแยกออกจากมู่ซินหนิงที่แบกไว้
บนหลังไป 2-3 จั้ง

“แค่ก แค่ก แค่ก！”

มู่เหยียนดิ้นรนลุกขึ้นมา ทันใดนั้นเขาไออย่างรุนแรง และ “กระอัก”เลือดออกมา

ทรวงอกของมู่เหยียนรู้สึกเหมือนโดนแผดเผา หน้าท้องก็มีอาการเจ็บปวด เขาเหนื่อยล้าถึงขีด
สุด แม้จะคลานยังทำไม่ได้

อะวู้ววว！ อะวู้ววว！

เสียงร้องของสัตว์ป่าดุร้ายดังเลืองรางจากที่ไกลๆ

สีหน้ามู่เหยียนเปลี่ยนเป็นไม่น่าดู

แม้จะหนีออกจากเมืองหนิงหนานได้แล้ว แต่เมื่ออยู่ท่ามกลางหุบเขาสัตว์อสูร ก็ไม่ได้แปลว่า
ปลอดภัย ในหุบเขามีสัตว์ป่าและสัตว์ร้ายนับไม่ถ้วน มู่ซินหนิงอยู่ในอาการสาหัส ต้องพึ่งมู่
เหยียนเพียงคนเดียว แล้วเขาจะรับประกันความปลอดภัยของสองคนได้อย่างไร ?

 

ยิ่งไปกว่านั้น มู่เหยียนในตอนนี้รู้สึกเหนื่อล้าถึงขีดสุด

วู้ววววว....วู้ววววว…

กลัวสิ่งใดได้สิ่งนั้น！

ในใจมู่เหยียนรู้สึกกังวล ด้านหน้าไม่ไกล ปรากฏแสงสีเขียวสายหนึ่งขึ้นอย่างเงียบสงัด  

มันคือแววตาของสัตว์ป่า！

เสียงคำรามต่ำดังตามมา หมาป่ายักษ์ขนเทายาวประมาณครึ่งจั้ง ปรากฏในสายตาของมู่เหยียน