บทที่ 6 พาตัวมู่ซินหนิง?

เมื่อลองดึงพลังดาวดาวอีกครั้ง หลังจากหินสีดำย่อยพลังที่ซึมซับไปหมดแล้ว ก็ไม่มีเหตุการณ์
ใดเกิดขึ้นอีก

มู่เหยียนถอนหายใจยาวๆ และลืมตาขึ้น

มีประกายแสงแห่งความตื่นเต้นในดวงตาของเขา

ความพยายามในการดึงพลังดวงดาวจำนวนมากของเขาตลอดทั้งคืนนี้ อาจจะเรียกว่าไม่ได้รับ
สิ่งใด และยังเรียกได้ว่าได้รับอย่างมหาศาล

 

ที่เรียกว่าไม่ได้รับสิ่งใดนั่นก็เพราะแม้หินสีดำในทะเลดวงดาวของเขาจะซึมซับพลังไปอย่าง
มากมาย แต่มันก็ยังเป็นแค่หินสีดำ และมันดูจะไม่มีการวิวัฒน์กลายเป็นสัตว์เทพขั้นสุดยอด

แต่ทว่า แม้หินสีดำจะไม่เกิดการแปลงเปลี่ยนใดๆ แต่มันก็ยังมีการเปลี่ยนแปลงบ้าง  ！

บนก้อนหินปรากฎรอยร้าวมากมาย

คล้ายกับว่ารอยร้าวนั้นจะสามารถแตกออกได้ทุกเมื่อ！

มู่เหยียนเชื่อว่าหากให้เวลาเขาดึงพลังให้หินดำซึมซับสักคืนสองคืน มันต้องแตกออกอย่าง
สมบูรณ์แน่

  

หลังจากแตกออกแล้วจะเกิดเรื่องราวเช่นใดขึ้น ไม่มีผู้ใดทราบได้

จะแตกออกเป็นหินละเอียดกองหนึ่ง ทำให้จิตดาราดวงนี้เป็นขยะยิ่งกว่าเดิม?

หรือจะมีสิ่งใดออกมาจากในนั้น?

ล้วนไม่อาจทำนาย

แต่สำหรับมู่เหยียน ขอเพียงแค่หินดำมีการเปลี่ยนแปลง นั่นย่อมหมายถึงความหวัง

การได้รับความหวังใหม่นี้คือสิ่งที่ยิ่งใหญ่ ！

  

“ไม่รู้ว่าเมื่อหินดำนี้แตกออกจะมีสิ่งใดออกมา บางที...อาจเป็นสิ่งล้ำค่า อาจเป็นผลไม้จิต
วิญญาณ หรืออาจเป็น...สัตว์เทพ！”

ถ้าหากเป็นสัตว์เทพ จะเป็นสัตว์เทพตนไหนนะ?”

   

“มังกรคราม? พยัคฆ์ขาว?”

   

“คงไม่แข็งแกร่งเช่นนั้น！”

“สิงโตทอง กริฟฟิน?”

“แม้จะเป็นสิงโตทอง กริฟฟิน ก็ถือว่าประเสริฐ！”

   

“แต่ถ้าเป็นสัตว์เทพที่อ่อนแออย่างหมาป่าโลภ งูลึกลับ หนูเพลิง นั่นก็เพียงพอแล้ว จิตดารา
ของเหยาเทียนยังเป็นแค่หมาป่าโลภ หากจิตดาราของข้าก็เป็นหมาป่าโลภ อาศัยพรสวรรค์อัน
แข็งแกร่ง อย่างมากเพียงแค่ 3 เดือน ข้าก็สามารถก้าวข้ามมันได้ หรือแม่กระทั้งทิ้งมันไว้ด้าน
หลัง！”

สัตว์เทพเองก็มีระดับชั้น

หากพูดให้เข้าใจง่ายก็คือมี 3 ระดับ

เช่นมังกรคราม พยัคฆ์ขาว หงส์สีชาด เต่าดำ กิเลน คุนเผิง เป็นสัตว์เทพระดับสูง กริฟฟิน
สิงโตทอง เป็นสัตว์เทพระดับกลาง และหมาป่าโลภ งูลึกลับ หนูเพลิง คือสัตว์เทพระดับต่ำ

   

มู่เหยียนไม่ใช่คนโลภ หลังจากจิตดาราก้อนหินของเขาฟักออกมาเป็นสัตว์เทพระดับต่ำสักตัว
ก็นับว้าไม่เลว เขาไม่ได้ต้องการสัตว์เทพระดับกลางหรือสูง แม้ว่าจะเป็นสัตว์ดุร้ายธรรมดาของ
อาณาจัตรต้าฮวงก็ไม่มีปัญหา ขอแค่เพียงเป็นจิตดาราแห่งการต่อสู้ มู่เหยียนก็พอใจมากแล้ว

เมื่อคิดถึงเรื่องพวกนี้มู่เหยียนก็ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ

ตอนนี้เป็นช่วงเวลากลางดึก

ปกติเมื่อพูดถึงจอมยุทธจิตดาราหรือพลดึงดารา ยามที่ดึงพลังดวงดาวมาหล่อเลี้ยงจิตดารา
ใช้เวลาแค่ครึ่งคืนก็เพียงพอ และอีกครึ่งเพื่อฝึกฝน จอมยุทธจิตดาราก็เป็นมนุษย์ ไม่สามารถ
อดหลับอดนอนได้ทั้งคืน  

   

“เดาว่าซินหนิงคงดึงพลังเสร็จ และเข้านอนไปแล้ว”

“พรุ่งนี้ค่อยแจ้งข่าวดีนี้แก่นาง！”

“ไม่！”

“รอให้ผ่านไปสักวันสองวัน จนกว่าข้าจะดึงพลังดวงดาวมาหล่อเลี้ยงจิตดารา เพียงพอให้มัน
เปลี่ยนแปลง ค่อยทำให้นางตกตะลึง เมื่อถึงเวลานั้นข้ากับซินหนิงจะได้ดูพร้อมกันว่าเจ้าหิน
สีดำจะฟักออกมาเป็นสัตว์เทพที่แข็งแกร่งตนใด”มู่เหยียนตื่นเต้นนอนพลิกไปพลิกมาจน
เกือบรุ่งเช้า จิตใจของเขาเหนื่อยล้าและเผลอหลับไป

สิ่งที่มู่เหยียนไม่ทราบคือขณะเดียวกับที่ตนเองหลับนั้น มู่ซินหนิงในห้องข้างๆยังไม่หลับ

  

นางสิ้นเปลืองเวลาครึ่งคืนดึงพลังดวงดาวเพื่อมาหล่อเลี้ยงจิตดาราหงส์สีชาด

 

หลังจากนั้นอีกครึ่งคืน...

 

นางนั่งขัดสมาธิ ฝึกฝนเคล็ดอัคคีพื้นฐาน！

สิ่งที่พี่ชายพูดนางย่อมฟัง

   

มู่เหยียนบอกว่าพื้นฐานของนางไม่ดีพอ ยังไม่ชำนาญในการดึงพลังดวงดาว นางจึงฝึกฝนการ
ดึงพลังอย่างเชื่อฟัง  

 

แต่ว่า...

จริงๆแล้วนางอยากเข้าสู่ดินแดนจิตดาราระดับสวรรค์ขั้น 1 ให้เร็วขึ้น！

ในเวลา 1 คืน นางใช้เวลาครึ่งแรกดึงพลังดวงดาวมาหล่อเลี้ยงจิตดารา อีกครึ่งหลังนางฝึก
ฝน “เคล็ดอัคคีพื้นฐาน”โดยใช้พลังอย่างเต็มที่  

ด้วยประสิทธิภาพร่างกายของนางในตอนนี้ การไม่ได้พักผ่อน 2-3 วันย่อมไม่มีปัญหาอะไร

 

ราตรีหนึ่งได้ผ่านพ้นไป เมื่อมู่เหยียนตื่นขึ้นมาก็พบว่าเป็นเวลาสายแล้ว

มู่ซินหนิงทิ้งจดหมายไว้ให้มู่เหยียนบนโต๊ะภายในบ้าน

“พี่ชาย ข้าไปที่สำนักก่อนนะ บนโต๊ะมีกับข้าว ท่านเอาไปอุ่นกินแล้วกัน--ซินหนิง”

ในจดหมายเขียนด้วยลายมือที่สวยงาม

“ยัยคนนี้นี่ ตื่นเช้ากว่าข้าอีกหรอ”มู่เหยียนหัวเราะ

มู่เหยียนรู้ดีว่าครั้งนี้ไม่ใช่ว่ามู่ซินหนิงตื่นเช้า แต่เป็นเขาที่ตื่นสาย

เมื่อคืนตื่นเต้นมากไปหน่อย จึงนอนดึกจนเกือบจะเช้า สามารถตื่นเวลานี้ได้ถือว่าไม่เลวแล้ว

  

“แม้ว่าข้าจะตื่นสาย แต่ถ้าไปเรียนตอนนี้อาจจะยังทัน เมื่อวานข้าเพิ่งลาครึ่งวันกับอาจารย์
ท่าป่า วันนี้จึงไม่อาจสายได้ รีบไปตอนนี้ดีกว่า”มู่เหยียนไม่ทันได้กินข้าวก็รีบเก็บของและ
ออกจากบ้านไปทางทิศที่ตั้งของสำนักจิตดาราประจำเมืองหนิงหนานอย่างรวดเร็ว

มู่เหยียนวิ่งเบาๆไปบนถนน

จากนั้น 30 นาที มู่เหยียนก็เข้าใกล้บริเวณใจกลางเมืองหนิงหนาน เลี้ยวอีกสองสามครั้งก็จะ
ถึงสำนักจิตดารา

เมื่อเลี้ยวผ่านแยกหนึ่ง มู่เหยียนก็มาถึงถนนสายหนึ่งที่กว้างขวาง

สำนักจิตดาราตั้งอยูบนถนนสายนี้

ในเวลาเดียวกันนั้นมีหนุ่มสาวมากมายที่เป็นศิษย์ของสำนักจิตดารากำลังเดินทอดน่องบนถนน
สายนี้ เพราะว่ามู่เหยียนวิ่งมาอย่างรวดเร็ว ทำให้มาถึงก่อนเวลา

“หืม ?”

เมื่อกำลังเดินไปยังทิศทางของสำนัก มู่เหยียนพลันตรวจพบว่าที่ถนนเบื้องหน้าไม่ไกลมาก
มีเงาของคนผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น   

 

3 คนที่ยืนอยู่ด้านหน้าของเงานั้น ล้วนเป็นผู้ชายที่มีอายุไม่เกิน 20 ปี คล้ายกับว่าจะเป็นเหยา
เทียน  

มู่เหยียนรู้สึกคุ้นเคยกับเงานั้น แท้จริงเป็นมู่ซินหนิง

 

“ซินหนิงยังไม่เข้าไปในสำนักรึ ?”

“ถนนถูกปิดกั้นไว้ ? คล้ายเป็นเหยาเทียน！”

 

คิ้วของมู่เหยียนค่อยๆย่นลง เขาไม่ลังเลที่จะวิ่งไปยังทิศทางที่มู่ซินหนิงอยู่  

 

วิ่งไปไม่กี่ก้าว มู่เหยียนก็เห็นพวกคนที่อยู่ด้านหน้ามู่ซินหนิงได้อย่างชัดเจน หนึ่งในนั้นคือเหยา
เทียนที่โผล่ออกมากะทันหัน ส่วนอีก 2 คนมู่เหยียนก็เคยพบมาก่อน มันเป็นคนของตระกูลมู่
แห่งเมืองหนิงหนาน คนหนี่งชื่อมู่เหลียง อีกคนชื่อมู่ควน พวกมันอายุไม่เกิน 20 ล้วนเป็นลูก
หลานในตระกูลคนรับใช้ของตระกูลมู่

ทั้ง 2 คนนี้ล้วนปลุกได้จิตดาราแห่งการต่อสู้ จิตดาราของมู่เหลียงคือเสียดาวที่ราบ จิตดารา
ของมู่ควนคือแมวภูเขาลายม่วง ไม่นับว่าเป็นจิตดาราสัตว์เทพ แต่ก็ถือว่าไม่อ่อนแอ

ทั้งสองคนนี้มักอยู่ด้วยกันกับเหยาเทียน

ตอนนี้ทั้งสามคนกำลังปิดทางมู่ซินหนิง มู่เหยียนบังเกิดความรู้สึกบางอย่าง และคงไม่ใช่เรื่อง
ดี...

  

“มู่ซินหนิง！”

“คุณนายเหยาระลึกได้ว่าเจ้าเองก็มีสายเลือดตระกูลมู่ จึงให้ข้ามารับกลับไป นี่เป็นสิทธิพิเศษ
สำหรับเจ้า เจ้าไม่เพียงไม่รู้สึกขอบคุณ แต่ยังต้องการพาพี่ชายขยะของเจ้ากลับไปตระกูลมู่
ด้วย ? อา ช่างเป็นเรื่องน่าตลก มันมีพรสวรรค์เช่นนั้น ยังต้องการให้ตระกูลมู่รับมันเข้าร่วม ?
หากตระกูลมู่ยอมรับว่ามันมีสายเลือดของตระกูล ไม่ถูกผู้คนหัวเราะเยาะเอาหรือ ?”  

“เจ้าจะพูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์”

“ตอนนี้กลับไปคำนับคุณนายเหยากับข้า ส่วนมู่เหยียน ไม่อาจกลับไปตระกูลมู่ได้！”

   

“อย่างมากคุณนายเหยาอาจจะสงสารเจ้าขยะนั่น และช่วยส่งเสียไม่ให้มันอดตาย…”

น้ำเสียงอันเลือนรางของมู่เหลียงและมู่ควนดังเข้าหูมู่เหยียน

  

“อะไรกัน ?”

“ทำไมคุณนายเหยาต้องการพาตัวมู่ซินหนิงไปตอนนี้ ?”

ในขณะที่ได้ยินเสียงของมู่เหลียงและมู่ควน ใจของมู่เหยียนตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม

สีหน้าเปลี่ยนเป็นไม่น่าดู