บทที่ 7 ตีมู่เหยียนให้พิการ！

คุณนายเหยาส่งมู่เหลียงและมู่ควนมาพาตัวมู่ซินหนิงไปล่วงหน้า ?

   

สีหน้าของมู่เหยียนแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

 

“เกิดเรื่องอันใดขึ้น ?”

   

“ไม่ใช่ว่า คุณนายเหยาจะรอให้ซินหนิงเข้าสู่ระดับสวรรค์ขั้น 1 ก่อนหรอกหรือ ถึงค่อยมารับ
ตัวพวกเรากลับไป ?”

“จิตดาราที่ยังไม่ถึงระดับสวรรค์ขั้น 1 นั้นไม่สามารถถ่ายโอนได้ พาซินหนิงกลับไปก็ไม่มีประ
โยชน์！”

“หรือว่า…”

   

“คุณนายเหยากลัวเกิดเหตุไม่คาดฝัน ?”

 

“ถึงอย่างไรการฝึกฝนจิตดาราของซินหนิงก็ถึงระดับพื้นฐานขั้น 9 แล้ว ใช้เวลาอีกเพียงไม่กี่
วัน ก็อาจจะบรรลุถึงระดับสวรรค์ขั้น 1 การพาซินหนิงไปตอนนี้อาจจะเป็นเพราะต้องการควบคุม
ซินหนิงไว้ ใช่แล้ว คุณนายเหยาต้องคิดเช่นนี้แน่ ！“

จิตใจของมู่เหยียนรู้สึกร้อนรุ่ม

  

คุณนายเหยาต้องการรับซินหนิงไปเพื่อควบคุมตัวไว้ล่วงน้า นี่เป็นเรื่องที่อยู่เหนือความคาด
หมายของมู่เหยียน

แต่เดิมมู่เหยียนวางแผนไว้ว่า หลังจากนี้ 2-3 วัน จิตดาราของเขาอาจจะบังเกิดความเปลี่ยน
แปลงจากจิตดาราขยะกลายเป็นจิตดารแห่งการต่อสู้ เมื่อถึงเวลานั้น เขาจะบอกความจริงกับ
มู่ซินหนิง อย่างมาก็แค่พามู่ซินหนิงหนีเข้าไปในป่าลึก ไปให้ไกลจากที่นี่ ถึงคุณนายเหยาจะ
มีความพยายามมากเพียงไหน ก็ไร้หนทางที่จะจับพวกเขา

แต่คุณนายเหยากลับลงมีล่วงหน้าอย่างคาดไม่ถึง

 

ทำให้แผนการในขณะนี้ของมู่เหยียนล้มเหลว

“ตอนนี้ ต้องไม่ให้พวกมันพาตัวซินหนิงไปได้เด็ดขาด！”

มู่เหยียนกัดฟันแน่น และไม่คิดให้มากความ รีบเหินร่างไปยังทิศทางของมู่ซินหนิง

“ต้องการพาข้าไปคนเดียวหรือ ?”

“ไม่ได้”

ในขณะเดียวกันเสียงของมู่ซินหนิงก็ลอยมา

เสียงของนางเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความโกรธเคือง

“ไม่ใช่ว่าคุณนายเหยาเคยลั่นวาจาไว้ตั้งแต่แรกว่ารอให้ข้าเข้าสู่ระดับสวรรค์ขั้น 1 เสียก่อนถึง
จะมารับข้าและพี่ชายกลับไป และยอมรับในตัวตนของพวกเรา แล้วทำไมตอนนี้ถึงมารับเพียง
ตัวข้า แต่ไม่รับพี่ชายไปด้วย ? ถ้าหากพวกเจ้าไม่รับพี่ข้าไปด้วย ข้าก็ไม่มีวันยอมกลับตระกูลมู่
กับพวกเจ้าเด็ดขาด！” มู่ซินหนิงกล่าวเสียงเย็น

คุณนายเหยาตกลงไว้แต่แรกว่าเมื่อมู่ซินหนิงเข้าสู่ระดับสวรรค์ขั้น 1 จะให้พี่น้องมู่เหยียนและ
มู่ซินหนิงได้กลับตระกูลมู่

ตอนนี้มู่เหลียงและมู่ควนมารับเพียงมู่ซินหนิงกลับไปโดยไม่สนใจใยดีมู่เหยียน ทำให้มู่ซินหนิง
โกรธมาก

   

“ไม่ยอมไปกับพวกเรางั้นรึ ?”

“คุณนายเหยาให้เจ้ากลับไป เจ้ากลับกล้าที่จะต่อต้าน มู่ซินหนิง เจ้าช่างกล้าหาญเสียจริง！”

 

“สาวน้อย อย่าบังคับให้ข้าต้องลงมือนะ！”

บนหน้าของมู่เหลียงและมู่ควนปรากฏรอยยิ้มอันน่าขยะแขยง

“ต้องการลงมือรึ ? กลัวว่าเจ้าจะไม่กล้าเสียมากกว่า！”มู่ซินหนิงมองทั้งสองด้วยความโกรธ
พลังธาตุอัคคีที่มองไม่เห็นสายหนึ่งระเหยออกมาจากร่างกาย

  

“มู่เหลียง มู่ควน！”

ในขณะที่ตระกูลมู่ทั้งสองเตรียมตัวจะลงมือ เหยาเทียนก็ยื่นมือมาหยุดพวกมันไว้อย่างดุร้าย

   

“คุณนายเหยาสั่งให้เจ้ามารับมู่ซินหนิง ถึงไม่ได้เอ่ยถึงมู่เหยียน แต่ไม่ได้หมายความว่าจะ
ไม้ให้มันกลับตระกูลมู่”

 

“ความสัมพันธ์ของสาวน้อยนี่กับเจ้าขยะมู่เหยียนแน่นแฟ้นนัก เจ้าต้องการพาตัวนางไปผู้เดียว
ย่อมไม่ง่ายดาย จะดีกว่าถ้าเรานำตัวมู่เหยียนไปด้วย มันก็เป็นแค่พลดึงดาราที่ไม่มีแม้พลังต่อ
สู้ ขอแค่พวกเรากักตัวมู่เหยียนไว้ สาวน้อยมู่ซินหนิงก็ไม่สามารถเรียกคลื่นลมอันใดออกมาได้”

“ท่านป้าของข้าสั่งให้นางทำสิ่งใด นางล้วนยอมจำนนแต่โดยดี！”

 

“ฟังข้า พามู่เหยียนกลับไปด้วย ท่านป้าต้องเพิ่มรางวัลให้พวกเจ้าแน่！”

 

เหยาเทียนใช้น้ำเสียงที่ได้ยินเพียงพวกมัน 3 คนเอ่ยอย่างรวดเร็ว

   

“อย่างนั้นรึ ?”

นัยตาของมู่เหลียงและมู่ควนสว่างวาบ

   

“ยอดเยี่ยม！”

 

มู่เหลียงเอ่ยปาก

   

“พวกข้าเปลี่ยนความตั้งใจแล้ว พามู่เหยียนกลับไปด้วยก็ได้ ตอนนี้เขาอยู่ไหนละ ? เจ้ารีบพา
ข้าไปหาเขาสิ” มู่ควนกล่าว

   

“ยอมให้ข้าและพี่ชายกลับไปด้วยรึ ?”ในที่สุดเมื่อได้ยินมู่เหลียงและมู่ควนยอมประนีประนอม
จิตใจของมู่ซินหนิงรู้สึกยินดี

“พี่ชายข้าเขา…”มู่ซินหนิงกำลังจะบอกที่อยู่ของพี่ชายไปตามสัญชาตญาณ  

 

“ซินหนิง！”

  

แต่ทันใดนั้นเอง เสียงร้องต่ำก็ดังขึ้นที่ข้างหูของมู่ซินหนิง

ผลุบ！

แขนข้างหนึ่งวางอยู่บนไหล่ของมู่ซินหนิง และดึงเธอถอยหลังไปหลายจั้ง (1 จั้ง เท่ากับ 3.33
เมตร)

มู่ซินหนิงหันไปมองตามสัญชาตญาณ เห็นเพียงใบหน้าอันเคร่งขรึมอย่างมากของมู่เหยียน

   

“พวกเราไม่กลับตระกูลมู่！”

“ไป！”

มู่เหยียนลากมู่ซินหนิงกลับอย่างรวดเร็ว

แม้กระทั่งสำนักจิตดาราก็ไม่ไปแล้ว และกลับบ้านโดยไม่บอกใคร

  

“พี่ชาย เกิดอะไรขึ้น? พวกเขามารับพวกเรากลับตระกูลมู่นะ…”เมื่อโดนมู่เหยียนลากไป
ในใจของมู่ซินหนิงรู้สึกงุนงง รีบอธิบายอย่างรวดเร็ว  

“พวกเราไม่กลับไปตระกูลมู่ ฟังข้าเถอะ”มู่เหยียนเอ่ยเสียงต่ำ

   

“แต่ว่า…” มู่ซินหนิงยังอยากพูดบางอย่างตามสัญชาตญาณ

“ข้าบอกว่าไม่กลับก็คือไม่กลับ ที่นั่นไม่ใช่บ้านของพวกเราตั้งแต่แรก”มู่เหยียนคล้ายจะ
คำรามเสียงดังตัดบทมู่ซินหนิง เขาลากมู่ซินหนิงเดินไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาก็ออกมา
ไกลหลายจั้งแล้ว  

   

มู่เหยียนปรากฏตัวมาลากมู่ซินหนิงไปอย่างกระทันหัน เรื่องนี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนเหยา
เทียน มู่เหลียง และมู่ควนทั้ง 3 คนตั้งตัวไม่ทัน

เมื่อเห็นมู่เหยียนลากมู่ซินหนิงออกไปไกลลับแล้วทัังสามคนจึงได้ตอบสนอง

“อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้！”

แม้ไม่รู้ว่าเหตุใดมู่เหยียนจึงปรากฎมาลากตัวมู่ซินหนิงไปอย่างกะทันหัน แต่เมื่อพวกเหยา
เทียนทั้ง 3 คนรู้สึกตัวแล้ว ย่อมไม่ปล่อยทั้ง 2 คนไปอย่างเด็ดขาด

“หยุดพวกมันไว้！”

ความเร็วของทั้ง 3 รวดเร็วยิ่ง ขยับตัวเพียงครั้ง ก็ไปได้ไกลกว่ามู่เหยียนแล้ว เพียงไม่กี่อึดใจพวกมันก็มาถึงด้านหน้าของมู่เหยียนและมู่ซินหนิง ปิดกั้นทั้งสองไว้

   

“ต้องการหนีรึ?”

“คุณนายเหยาให้ข้ามาพาพวกเจ้ากลับไป พวกเจ้าควรกลับไปแต่โดยดี”

“คาดไม่ถึงว่าพวกเจ้าคิดหนี หรือว่าพวกเจ้าไม่เชื่อฟังคุณนายเหยา！”   

มู่เหลียงกับมู่ควนหรี่ตา พูดเสียงต่ำด้วยสีหน้าดำทะมึน

 

“กลับไปกับพวดข้าเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้น ก็ยอมรับผลที่ตามมาซะ！”

ทั้งสองคำราม

   

“ในที่สาธารณะ พวกเจ้ายังกล้าบังคับคนที่ไม่ยินยอมรึ ?”

มู่เหยียนมองมู่เหลียงและมู่ควนอย่างเย็นชา พลางเอ่ยเสียงดัง

นี่คือถนนหลักในเมืองหนิงหนาน สำนักจิตกดาราเองก็ตั้งอยู่บนถนนสายนี้ แม้ว่าตอนนี้จะเป็น
เวลาเช้าตรู่ แต่บนถนนก็มีคนไม่น้อย และส่วนใหญ่ในนั้นก็เป็นศิษย์ของสำนักจิตดารา

ทันทีที่มู่เหยียนตะโกน เสียงดังก็พลันดึงดูดความสนใจของศิษย์จากสำนักจิตดาราโดยรอบ

   

“มาดูเร็ว เป็นพี่น้องตระกูลมู่”

“นอกจากนั้นยังมีคนของจวนตระกูลมู่ ไม่ใช่ว่าจวนตระกูลมู่ยืนกรานที่จะไม่ยอมรับตัวตนของ
มู่เหยียนและมู่ซินหนิงหรอกหรือ เหตุใดครั้งนี้ คล้ายกับว่าต้องการพาทั้งสองคนกลับไป ?”

 

“มู่เหยียนและมู่ซินหนิงดูเหมือนจะไม่ยินยอม ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ?” ศิษย์ของสำนักจิต
ดาราโดยรอบหยุดเดินและสังเกตการณ์อยู่ที่ไกลๆ

ในที่สาธารณะเช่นนี้ เหยาเทียน มู่เหลียงและมู่ควน ไม่สามารถพามู่เหยียนและมู่ซินหนิงไปได้

  

“มู่เหยียน เจ้าพูดถูกแล้ว ในที่นี้ ข้าไม่อาจยบังคับเจ้าได้”ในขณะนั้นเหยาเทียนก็เผยรอยยิ้ม
อันเย็นเยียบ พลันกล่าวคำ “แม้จะไม่อาจบังคับคน แต่พวกข้าสามารถตีคนได้！ มู่เหลียง
มู่ควน ลงมือทุบตีเจ้าขยะมู่เหยียนอย่างรุนแรงจนมือเท้ามันไม่อาจใช้การได้ให้ข้าเดี๋ยวนี้
ถ้ามู่ซินหนิงยังไม่ยอมกลับตระกูลมู่กับพวกเรา ก็ตีมันต่อไปเรื่อยๆ เหอะ มันเป็นแค่ผู้มีจิตดารา
ขยะเท่านั้น ถึงตีจนพิการหรือกระทั่งตีจนตาย พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบอะไรใหญ่โต！”  

เหยาเทียนโห่ร้องเสียงดัง

“ตีเจ้าขยะนี้ให้พิการหรือ ?”

“ฮ๋าๆ ข้าก็ต้องการเช่นนั้น！”

มู่เหลียงยิ้มอย่างน่าขยะแขยง

ปังงงงง ！

เขาเคลื่อนไปด้านหน้าดุจสายฟ้า และถีบอย่างโหดเหี้ยมลงบนอกของมู่เหยียน วินาทีต่อมา
มู่เหยียนรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ทรวงอก ร่างการลอยละลิ่วออกไป

ล้มดังโครมอยู่บนพื้น

เมื่อรวมถึงความเร็วของมู่เหลียงและมู่ควนแล้ว กำปั้นนั้นเหมือนดังเม็ดฝนที่ตกลงใส่ร่างของ
มู่เหยียนอย่างรุนแรง