บทที่ 10 ครั้งนี้เป็นการหล่อเลี้ยงจิตดาราของข้า！

นี่คือหมาป่าเดียวดาย

แม้กระดูกทั่วร่างจะใหญ่โต แต่ดูเหมือนมันจะค่อนข้างผอม ขนก็ไม่เรียบลื่น กระทั่งเปรอะเปื้อน
ไปด้วยเลือด บนหัวมหึมาของมันมีบาดแผลอันโหดร้ายสายหนึ่ง ลากยาวจากตาซ้ายไปจนถึง
ขากรรไกรล่าง ตาซ้ายของมันถูกควักออกไป คราบเลือดสีดำเปื้อนอยู่บนขนของมันทำให้ดู
น่ากลัวเป็นพิเศษ     

มู่เหยียนเข้าใจทันทีว่านี่คือหมาป่าเดียวดายที่พ่ายแพ้จากการแย่งชิงตำแหน่งราชา และถูกขับ
ไล่ออกจากฝูง

  

แม้จะบาดเจ็บรุนแรงแต่มันก็ยังเกรี้ยวกราดมาก！

  

อย่างน้อยสภาพของมู่เหยียนและมู่ซินหนิงในตอนนี้ ถ้าต้องการโจมตีหมาป่าเดียวดายย่อมเป็น
ไปไม่ได้

  

“ซวยจริงๆ！”

เมื่อหมาป่าเดียวดายปรากฏ สีหน้าของมู่เหยียนพลันเปลี่ยนเป็นไม่น่าดู

  

ตนเองไร้สิ้นเรี่ยวแรง กระทั้งคลานยังทำไม่ได้

 

มู่ซินหนิงก็อยู่ในอาการปางตาย

เผชิญหน้ากับหมาป่า มีแต่ตายเท่านั้น！

หมาป่าเดียวดายปรากฏตัวห่างไปด้านหน้ามู่เหยียน 5 จั้ง เมื่อมันสังเกตุเห็นว่าบนพื้นมีมู่
เหยียนและมู่ซินหนิงนอนอยู่ ตาขวาที่เหลืออยู่ดวงนึงก็สว่างขึ้นเล็กน้อย

 

เจ้าหมาป่าเดียวดายส่งเสียงหอนคราหนึ่งก่อนย่างก้าวมาทางมู่เหยียนด้วยความระมัดระวัง

หลังจากที่มู่เหยียนสะดุดหกล้ม มู่ซินหนิงที่แบกอยู่ด้านหลังก็กระเด็นห่างไปด้านหน้ามู่เหยียน
1 จั้ง

หมาป่าเดียวดายตัวนั้นย่างก้าวเข้ามาจากด้านหน้า 5 จั้ง คนแรกที่ต้องพบเจออันตรายย่อมเป็น
มู่ซินหนิง！

“สารเลว！”

ตามองไปยังหมาป่าเดียวดายที่ยิ่งเดินยิ่งเข้าใกล้มู่ซินหนิง มู่เหยียนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน จ้องมอง
จนตาแทบถลน  

มู่เหยียนเต็มใจยอมเข้าไปอยู่ในท้องของหมาป่า แทนที่จะทนดูซินหนิงประสบกับอันตรายอยู่
เบื้องหน้าตน  

3 จั้ง...2 จั้ง...1 จั้ง...

ความเร็วของหมาป่าเดียวดายไม่เร็วไม่ช้า มันคล้ายกับมองออกว่ามู่เหยียนและมู่ซินหนิงไร
เรี่ยวแรงต่อต้าน จึงเดินย่างเข้ามาอย่างสบายใจ ค่อยๆเข้าใกล้มู่ซินหนิง

“อาาาาาา！”

มู่เหยียนระเบิดเสียงคำรามลั่นฟ้า

จิตใจของเขาโกรธแค้นถึงขีดสุด หากตนเองปลุกจิตดาราแห่งการต่อสู้ ก็คงไม่ไร้ประโยชน์
เหมือนอย่างตอนนี้ หมาป่าร้ายเพียงตัวเดียวยังรับมือไม่ได้ ต้องทนดูมันทำร้ายมู่ซินหนิง

ในเวลานี่มู่เหยียนโศกเศร้าถึงที่สุด

สายตาของหมาป่าโลภตกลงบนร่างมู่ซินหนิง จมูกยาว ๆ ของมันเกือบสัมผัสโดนผิวบนแขน
ของมู่ซินหนิง….

เปรี้ยงงง！

ในเวลานี้ร่างกายของมู่เหยียนสั่นอย่างรุนแรง

 

ทะเลดวงดาวในตันเถียนเขา มีลำแสงละลานตาเป็นพิเศษสายหนึ่งส่องสว่างออกมา

   

หมาป่าเดียวดายตัวสั่น เงยหน้ามองไปทางมู่เหยียนโดยสัญชาตญาณ

ทว่าเมื่อมันมองไป นัยตาขวาของหมาป่าเดียวดายก็แปรเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวสุดขีด คล้ายกับ
ว่ามันเห็นสัตว์เทพปีศาจโบราณพยายามออกมาจากตันเถียนของมู่เหยียน เมื่อโดนข่มขู่ให้
หวาดกลัวจนจิตวิญญาณแทบจะบินออกจากร่าง ใยยังจะกล้าอยู่ล่ะ ? เจ้าหมาป่าเดียวดาย
คำราม “อะวู้วววว”คราหนึ่งก่อนหมุนตัวหนีเตลิดอย่างไม่คิดชีวิต

พริบตาไม่เหลือแม้แต่เงา

ฟลุบ！

วินาทีต่อมา แสงที่ส่องจากร่างกายมู่เหยียนพลันหายไป

“เกิดอันใดขั้น ?”

มู่เหยียนงุนงง

เขาพยายามเงยหน้ามองดูรอบทิศทาง มองไม่เห็นแม้แต่รอยเท้าของหมาป่าเดียวดาย

“คล้ายจะเป็น…”

   

“หมาป่าเดียวดายหวาดกลัวแสงสีขาวที่ออกมาจากตัวข้า จึงหลบหนีไปอย่างรวดเร็ว ?”

   

“แสงสีขาวนี่ เหมือนจะออกมาจากตันเถียนข้า”

มู่เหยียนตรวจสอบตันเถียนของตัวเองโดยสัญชาตญาณ

ก่อนหน้านี้ในเมืองหนิงหนาน มู่เหยียนถูกมู่เหลียงและมู่ควนทุบตี แม้บาดแผลบนร่างกายจะ
ไม่หนักหนา แต่ท้องน้อยของเขาโดนเตะอย่างรุนแรงโดยมู่เหลียง ตอนนั้นมู่เหยียนรู้สึกว่า
ตันเถียนของตนเองล้วนถูกทำลายโดยลูกเตะนั้นของมู่เหลียงไปแล้ว

หลังจากมู่ซินหนิงอาการสาหัส มู่เหยียนก็แบกนางหนีมาอย่างรวดเร็ว ไม่ทันได้ตรวจสอบ
อาการบาดเจ็บของตนเอง

   

จนกระทั่งตอนนี้ ที่ตันเถียนของมู่เหยียนสองแสงสีขาวออกมาข่มขู่หมาป่าเดียวดาย เขาถึงได้
ตรวจสอบตันเถียนของตนเอง

ตันเถียนยังไม่ถูกทำลาย

ทะเลดวงดาวก็เป็นปกติ

หรือว่า...

หินสีดำในทะเลดวงดาวของมู่เหยียนเกิดการเปลี่ยนแปลงแล้ว

รอยแตกร้าวบนหินสีดำมีขนาดใหญ่ขึ้น ภายในรอยแตกนั้นก็ปลดปล่อยแสงสว่างออกมาเช่นกัน

ก่อนหน้านี้รอยแตกร้าวบนหินสีดำหนาแค่เพียงเส้นผม แต่ในตอนนี้ หนาไม่น้อยกว่าตะเกียบแล้ว

คล้ายกับมันจะแตกออกได้ทุกเมื่อ

“แสงที่ข่มขู่หมาป่าเดียวดายให้ล่าถอย ต้องออกมาจากหินสีดำนี้แน่！”

มู่เหยียนมั่นใจมาก

 

“หรือว่า…”

ภายในหินสีดำก้อนนี้ จะมีสัตว์เทพที่แข็งแกร่งอยู่จริงๆ ? สัตว์เทพเพียงปล่อยกลิ่นอายบริสุทธิ
ก็สามารถข่มขู่หมาป่าเดียวดายให้ล่าถอยแล้ว ? มู่เหยียนมั่นใจมากขึ้นว่าหินสีดำในทะเลดวง
ดาวต้องมีสัตว์เทพบางชนิดอยู่

เพียงแต่ว่าการจะทำให้หินสีดำแตกออกเพื่อให้ “สัตว์เทพอันแข็งแกร่ง”ออกมา มู่เหยียน
ต้องดึงพลังดวงดาวจำนวนมหาศาลมาให้มันดูดซับ

พลังดวงดาวดึงดูดได้เฉพาะในตอนกลางคืนเท่านั้น

และตอนนี้ก็เป็นเวลากลางคือพอดิบพอดี ดวงดาวทั้งหลายส่องประกายท่ามกลางท้องฟ้ายาม
ราตรี

มู่เหยียนนอนอยู่พักผ่อนอยู่บนพื้นชั่วอึดใจ จึงเรียกพลังออกมาได้บางส่วน และฝึนลุกขึ้นนั่ง  

“อืมมม….”

ในขณะเดียวกัน มู่ซินหนิงที่อยู่ถัดไปไม่ไกลก็ส่งเสียงครางเบาบาง นางเองก็ตื่นขึ้นเช่นกัน

“ท่านพี่ ที่นี่ที่ไหน ? เกิดเรื่องอันใดขึ้น ? ข้ารู้สึกมึนหัว…”

มู่ซินหนิงขมวดคิ้ว ยกมือขวาจับศรีษะ เอ่ยถามเสียงเบา

   

“เวียนหัวหรือ ? นี่คงเป็นผลกระทบจากการที่จิตดาราประทับร่างครั้งแรก ไม่นับว่าหนักหนา”
เมื่อเห็นว่ามู่ซินหนิงไม่เป็นอะไรร้ายแรง มู่เหยียนก็ถอนหายใจ

“นี่คือหุบเขาสัตว์อสูรด้านทิศตะวันตกของเมืองหนิงหนาน ข้าแบกเจ้าหนีมาที่นี่”

 

“ซินหนิง คุณนายเหยาแท้จริงแล้วไม่ได้จะยอมรับในตัวตนของเรา ที่นางตกลงรับเรากลับไป
เพราะต้องการเห็นเจ้าถูกทำลายจิตดาราหงส์สีชาด เป้าหมายของนาง คือต้องการถ่ายโอน
จิตดาราหงส์สีชาดในร่างเจ้าไปยังตันเถียนของมู่ซินอิ๋ง ให้มู่ซินอิ๋งกลายเป็นผู้มีพรสวรรค์
จิตดาราสูงสุด！”

“เมื่อวานตอนเช้าอาจารย์ท่าป๋าให้ข้าไปซื้อสมุนไพรที่ร้านขายยาเพื่อกลั่นเป็น “ยาเม็ดดึง
ดารา”ข้าพบกับ 2 ผู้ดูแลตระกูลมู่เข้าพอดี พวกมันมาซื้อสมุนไพรหายากบางอย่าง
เพื่อเตรียมกลั่นยาให้มู่ซินอิ๋งใช้หลังจากการโอนถ่ายจิตดารา นางจะได้เข้ากับจิตดาราหงส์
สีชาดได้อย่างรวดเร็ว！”

มู่เหยียนดึงมู่ซินหนิงมาด้านหน้าและบอกความจริงแก่นาง

“อะไรกัน ?”

มู่ซินหนิงหลับตาตัวสั่น

จิตใจของนางบริสุทธิ์นัก ไม่คาดคิดมาก่อน ว่าคุณนายเหยาจะอำมหิตขนาดนี้...

  

“ท่านพี่ แล้วเราควรทำอย่างไรต่อ…”

สีหน้ามู่ซินหนิงแสดงออกถึงความเลื่อนลอยเล็กน้อย ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อ

“หนี！”

“หนีไปยิ่งไกลยิ่งดี หนีเข้าไปในป่าลึก หนีไปยังพื้นที่อันตรายของป่าลึกจนผู้แข็งแกร่งของ
ตระกูลมู่ไม่กล้าย่างกราย！มีเพียงทางนี้ ที่เราจะมีชีวิตรอด！”มู่เหยียนกล่าวเสียงต่ำอย่าง
รวดเร็ว

“แน่นอนว่าระหว่างการหนี ข้าย่อมต้องเพิ่มพูนพลังของตนเอง”

   

“ไม่เช่นนั้น หากหลงเข้าไปในป่าลึกที่อันตรายและพบเจอกับสัตว์ร้ายแข็งแกร่ง ไม่ต้องถึงมือ
ผู้เชี่ยวชาญของตระกูลมู่ พวกเราก็ไม่รอดอย่างไม่ต้องสงสัย”

มู่เหยียนพูดเสริม

  

“ซินหนิง ข้าหลบหนีมาทั้งวันแล้ว ร่างกายรู้สึกอ่อนล้า พักสักสองชั่วยาม พลังคงฟื้นคืน ค่อย
หนีกันต่อ！”

“ในระหว่างที่พักผ่อนสองชั่วยามนี้ เจ้าช่วยข้าดึงพลังมาหล่อเลี้ยงจิตดาราของข้าที！”

มู่เหยียนพูดอย่างจริงจัง