บทที่ 2 จิตดาราระดับสวรรค์ขั้น 9

เสียงกำปั้นกระแทกกับโต๊ะด้านหน้าก่อให้เกิดเสียงดังลั่น
จนทำให้ทุกสายตาโดยรอบถูกดึงดูด มู่เหยียนในเวลานี้เพิ่งพบว่าตนเองโกรธและไม่
ยินยอมกับเรื่องนั้นสุดขีดจนก่อปัญหาขึ้น

“ความโกรธและความไม่ยินยอมของข้าไม่อาจแสดงออกมาได้！ “

“ตระกูลมู่ในเมืองหนิงหนานนั้นมีพลังยึ่งใหญ่”

  

“ตระกูลเหยาของคุณนายเหยาเอง ก็เป็นตระกูลเก่าแกและมั่งคั่งในเมืองหนิงหนาน”

   

“สายตาของคุณนายเหยาสอดส่องอยู่ทั่วเมืองหนิงหนาน หากข้าแสดงอาการผิดปกติ
คนแรกที่จะรู้ย่อมเป็นนาง เมื่อคุณนายเหยาตรวจพบว่าบางสิ่งไม่ถูกต้อง
แล้ว ‘รับ’ข้าและซินหนิงกลับตระกูลมู่ล่วงหน้า พวกเราก็ไม่ต่างอะไรกับสัตว์ป่าที่ถูกต้อน
เข้ากรง และไม่มีโอกาสตอบโต้!”

สมองของมู่เหยียนใคร่ครวญอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าตนเองในตอนนี้ทำได้เพียงอดทน

มู่เหยียนสูดหายใจเข้าลึกๆ และบังคับให้ตนเองสงบลง

 

“ขออภัยท่านอาจารย์ท่าป๋า”

   

มู่เหยียนเอ่ยปากขอโทษ

  

“เมื่อครู่ข้าคิดออกถึงเรื่องที่รบกวนข้ามาอย่างยาวนาน ทำให้เกิดความตื่นเต้น
ดังนั้นจึงเผลอทำโต๊ะพัง…”

มู่เหยียนรีบอธิบายเหตุผล

“อ้ออออ?”

 

หัวคิ้วของอาจารย์ท่าป๋าบังเกิดรอยย่น

“ข้าสังเกตเห็นว่าสีหน้าเจ้าไม่ค่อยดี”เขาเอ่ย

“คงเป็นเพราะคิดมากเกินไปจนรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย”มู่เหยียนบังคับมุมปากให้เผยรอยยิ้ม

“อืมมม”อาจารย์ท่าป๋าพยักหน้า “การคิดมากจะอาจก่อให้เกิดอันตรายต่อจิตใจของคนเรา
เอาอย่างนี้มั้ย วันนี้เจ้าไม่ต้องเข้าเรียนแล้ว รีบกลับบ้านไปรักษาตัวเถอะ
พรุ่งนี้มาก็ยังไม่สาย ถ้าหากมีเหตุจำเป็น จะลาพักสักสามวันห้าวันก็ไม่มีปัญหา”

  

ถึงภายนอกของอาจารย์ท่าป๋าจะดูหยาบกร้าน แต่เขาก็ใส่ใจและใจดีกับมู่เหยียน

“ถุย นักเรียนหัวกะทิมักได้รับการปฎิบัติเป็นพิเศษ！”

  

“แม้ว่ามู่เหยียนจะปลุกได้จิตดาราที่เป็นขยะ แต่พรสวรรค์ของมันนั้นดีเยี่ยม
อนาคตอาจกลายเป็นพลดึงดาราชั้นแนวหน้า เป็นธรรมดาที่อาจารย์ท่าป๋าจะไม่ละเลยเขา
แต่พวกเรา ไม่แม่แต่จะได้รับความเมตตาจากอาจารย์ คราวที่แล้วข้าเกิดอุบัติเหตุจนดูกขาหัก
อยากจะขอลาสักสามเดือน ยังถูกอาจารย์ท่าป๋าเรียกตัวกลับมา…”

“กระดูกขาหักลาพักสามเดือน?”

“เจ้าอยากจะโดดเรียนสิไม่ว่า！”

นักเรียนทั่งหลายถกเถียงกันเสียงเบา

“ขอบคุณอาจารย์ท่าป๋า！”

มู่เหยียนไม่สนใจเสียงวิจารณ์ของเพื่อนร่วมห้อง

 

เขารู้ดีว่าตัวเขาในตอนนี้มีอารมณ์ไม่มั่นคง ไร้ประโยชน์ที่จะอยู่ในห้องเรียน
จึงยอมลาครึ่งวันอย่างง่ายดาย เขาเก็บข้าวของเล็กน้อย และรีบเดินออกไปจากห้องบรรยาย  

เมื่อออกจากห้องบรรยายแล้ว มู่เหยียนเงยหน้ามองแผ่นฟ้าก่อนจะหายใจเข้าลึก และฝืนปรับสภาพจิตใจให้กลับสงบราบเรียบ

ความจริงอยู่ถูกวางอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

การที่ตนเองและมู่ซินหนิงเป็นลูกนอกกฎหมายของตระกูลมู่ ย่อมไม่อาจแก้ไข

ในเมื่อคุณนายเหยาต้องการทำร้ายและโอนถ่ายจิตดาราหงส์สีชาดของมู่ซินหนิงไปยังร่างของ
มู่ซินอิ๋ง ถึงมู่เหยียนอยากให้นางล้มเลิกแผนการนี้ ชัดเจนว่าเป็นไปไม่ได้

   

“โอนถ่ายจิตดารา ช่างโหดร้ายเสียจริง！”

“มีเพียงพี่น้องสายเลือดเดียวกันเท่านั้น จึงสามารถถ่ายโอนจิตดาราได้แต่กระนั้น
อัตราความสำเร็จก็มีเพียงห้าส่วน แม้ว่าการถ่ายโอนจะประสบความสำเร็จ
แต่ผู้ทีถูกแย่งชิงจิตดารานั้นก็มีอัตรารอดชีวิตอย่างต่ำแค่สามส่วน！”

   

“หากซินหนิงถูกแย่งชิงจิตดาราไป ก็คงไม่อาจหลีกเลี่ยงความตายได้”

  

“ต้องขัดขวางคุณนายเหยา…”

ในใจของมู่เหยียนมืดมน

 

มารดาเสียชีวิตไปเมื่อ 1 ปีก่อน ส่วนบิดาก็ปิดด่านฝึกตน คนที่จะปกป้องมู่ซินหนิงได้มีเพียง
มู่เหยียนเท่านั้น

  

ต้องการขัดขวางคุณนายเหยา ต้องทำอย่างไร?

  

ต่อต้าน?

คำพูดของคุณนายเหยาในตระกูลมู่มีค่าดุจทอง ยอดฝีมือจำนวนไม่น้อยล้วนฟังคำสั่งนาง
ยังไม่รวมผู้แข็งแกร่งที่มีจิตดาราระดับสวรรค์ขั้น 3 และขั้น 4

 

อาศัยเพียงขยะอย่างมู่เหยียนจะเอาอะไรไปต่อต้าน

หนี?

 

ทั้งสี่ทิศของเมืองหนิงหนานล้วนภูเขาสูงป่าทึบ หนีเข้าไปนั้นง่ายดาย แต่ในหุบเขานั้นมีสัตว์ร้าย
กระหายเลือดนับไม่ถ้วน ขนาดจอมยุทธจิตดาราระดับสวรรค์ขั้น 3 หรือ 4 เมื่อเข้าสู่หุบเขานั้น
ยังเหมือนชีวิตอยู่ในอันตราย อาศัยพลังของมู่เหยียนและมู่ซินหนิง หนีลึกเข้าไปในหุบเขา
คงไม่สามารถรักษาชีวิตไว้ได้  

ปัญหาที่ยากเย็นนี้เหมือนไม่มีทางแก้

  

“หากเป็นไปไม่ได้ก็ให้ซินหนิงหลบหนีด้วยตัวเอง”มู่เหยียนพลันเกิดความคิดนี้ขึ้น

ถึงอย่างไรมู่ซินหนิงก็มีพรสวรรค์ของจิตดารา

ขอเพียงแค่นางฝึกฝนจิตดาราหงส์สีชาดถึงระดับพื้นฐานขั้นที่ 10 ก็จะนับว่าก้าวเข้าสู่
ระดับสวรรค์ขั้น 1 กลายเป็นจอมยุทธจิตดาราอย่างเต็มตัว เมื่อถึงเวลานั้น
นางจะสามารถกระตุ้นพลังจิตดาราในร่างกายได้ถึงสิบส่วนร้อย ซึ่งก็ไม่ได้นับว่าแย่
ถ้าหนีไปในหุบเขาด้วยตัวเอง อาจมีโอกาสรอดชีวิต  

สำหรับมู่เหยียนที่เป็นเพียงขยะ หากหลบหนีไปพร้อมน้องสาวคงเป็นได้เพียงแค่ภาระ！

“แต่ว่า…”

“ถ้าหากซินหนิงหลบหนีด้วยตนเอง ข้าก็ไม่อาจอยู่ข้างกายคอยดูแลนาง”

“และถ้าข้าโดนคุณนายเหยาจับตัว เพื่อช่วยข้าซินหนิงย่อมต้องกลับมาเข้าสู่กับดักเป็นแน่
เมื่อเวลานั้นมาถึง นางคงตกอยู่ในเงื้อมือปีศาจร้ายอย่างคุณนายเหยา！”

“เพราะเหตุใดข้าจึงปลุกได้เพียงจิตดาราขยะ！”

 

“หากข้าปลุกได้จิตดาราแห่งการต่อสู้ อย่างน้อยข้าก็สามารถหนีไปพร้อมกับซินหนิง
อย่างน้อยข้าก็ไม่ต้องเป็นภาระนาง…”

มู่เหยียนกำสองมือแน่น เขาตกสู่ความโกรธและไม่ยินยอมอีกครั้งหนึ่ง

เขาคิดเรื่องนี้ในขณะที่กำลังเดิน

มู่เหยียนมาถึงทางเข้า ‘โถงจิตดารา’หมายเลข 1 ของสำนักจิตดาราโดยไม่รู้ตัว

มู่ซินหนิงกำลังนั่งเรียนอยู่ในห้องบรรยายของโถงจิตดาราหมายเลข 1

นางเป็นผู้มีพรสวรรค์อันดับหนึ่งในสำนักจิตดาราแห่งเมืองหนิงหนาน!

ปกติแล้วเมื่อเรียนเสร็จ มู่เหยียนจะมาคอยน้องสาวอยู่นอกโถงจิตดาราหมายเลข 1
และกลับบ้านพร้อมกัน

เมื่อมู่เหยียนออกมาก่อนเวลา เขาเลยเดินไปยังด้านนอกของโถงจิตดาราหมายเลข 1
โดยไม่รู้ตัว

ภายในห้องหมายเลข 1 อาจารย์หญิงท่านหนึ่งกำลังสอนความรู้เกี่ยวกับการฝึกฝนของ
จอมยุทธจิตดารา

เสียงจากในห้องบรรยายลอยมาเข้าหูของมู่เหยียน

“จอมยุทธจิตดาราแบ่งออกเป็นระดับสวรรค์ 9 ขั้น”

“ระดับชั้นของจอมยุทธจิตดาราที่ไม่เท่ากัน พลังที่ได้รับก็จะไม่เท่ากัน”

“เช่น จอมยุทธจิตดาราระดับสวรรค์ขั้นที่ 3 ชั้นที่ 1 สามารถรับพลังของจิตดาราในร่างกาย
ได้มากที่สุด 31 ส่วน จอมยุทธจิตดาราระดับสวรรค์ขั้นที่ 7 ชั้นที่ 5 สามารถรับพลังของจิตดารา
ในร่างกายได้มากที่สุด 75 สวน ประมาณนี้”

  

“พวกเจ้าเพิ่งจะปลุกจิตดารา คนที่มีการฝึกฝนมากที่สุดคือซินหนิง ยังมีเพียงจิตดาราขั้น 9
สามารถรับพลังจิตดาราได้เพียง 9 ส่วน ไม่ถึงระดับสวรรค์ขั้น 1 ด้วยซ้ำ ดังนั้น
พวกเจ้ายังไม่นับว่าเป็นจอมยุทธจิตดาราที่แท้จริง"

จอมยุทธจิตดาราระดับสวรรค์ขั้น 1 แม้จะเป็นเพียงขั้นต่ำสุดอย่างระดับสวรรคขั้นที่ 1  ชั้น 1
ยังสามารถรับพลังจิตดาราได้ 11 ส่วน

ในตอนนี้มู่ซินหนิงยังไปไม่ถึงระดับสวรรค์ขั้นที่ 1 นับว่าเป็นเพียง ‘ระดับพื้นฐานขั้นที่ 9’
เท่านั้น

สามารถรองรับพลังได้แค่ 9 ส่วน

“นอกจากการฝึกฝนเพื่อเลื่อนระดับพลังแล้ว จอมยุทธจิตดาราที่ต้องการแข็งแกร่งขึ้นยังต้อง
ดึงพลังของดวงดาวเพื่อหล่อเลี้ยงจิตดาราอีกด้วย！”

อาจารย์หญิงยังกล่าวต่อ

“แม้พวกเจ้าจะปลุกจิตดาราขึ้นมาแล้ว แต่จิตดาราที่พวกเจ้าปลุกขึ้นก็ยังเป็นทารก”

“อย่างมู่ซินหนิง จิตดาราของเจ้าคือหงส์สีชาด แต่มันก็เป็นแค่ทารกของหงส์สีชาด！”

“เหยาเทียนก็เช่นกัน จิตดาราของเข้าคือหมาป่าโลภ แต่ในปัจจุบันมันก็เป็นเพียงทารกของ
หมาป่าโลภ”

“หรือพูดอีกอย่างก็คือ ถึงแม้ในตอนนี้พวกเจ้าจะฝึกฝนถึงระดับสวรรค์ขั้น 9 ชั้น 10 ได้รับพลัง
ร้อยส่วนของจิตดารา แต่พลังที่แท้จริงของเจ้า อย่างมากที่สุดก็คือพลังของทารกหงส์สีชาด
หรือทารกหมาป่าโลภ！"

“ดังนั้น…”

“จอมยุทธจิตดารา จำเป็นต้องหล่อเลี้ยงจิตดาราให้เติบโตไปพร้อมกับการฝึกฝนเลื่อนระดับ
พลัง！”

“การเพิ่มระดับของตนเอง ต้องฝึกฝนการต่อสู้”

“แต่การหล่อเลี้ยงจิตดารา จำเป็นต้องดึงดูดพลังจากดวงดาวเท่านั้น！”

อาจารย์สาวกล่าวอย่างมีสีสัน